مارسل کارنه که در پاریس، فرانسه متولد شد، پسر یک کابینت‌ساز بود که همسرش در پنج سالگی درگذشت، کار خود را به‌عنوان منتقد سینما آغاز کرد و سردبیر هفته‌نامه هبدو فیلم شد و بین سال‌های 1929 تا 1933 برای مجله سینما و سینماوند کار کرد. در همان دوره به عنوان دستیار کارگردان فیلم، به عنوان دستیار کارگردان فیلم کار کرد. در سن 25 سالگی، کارنه اولین فیلم کوتاه خود با نام Nogent، Eldorado du dimanche را کارگردانی کرده بود.(1929). او در چندین فیلم تا La Kermesse héroïque (1935) به فایدر (و رنه کلر) کمک کرد.

فایدر دعوت به کار در انگلستان را برای الکساندر کردا، که برای او شوالیه بدون زره (1937) ساخت، پذیرفت، اما این امکان را برای کارنه فراهم کرد که پروژه او، جنی (1936) را به عنوان کارگردان آن بر عهده بگیرد. این فیلم آغاز یک همکاری موفق با شاعر و فیلمنامه نویس سوررئالیست ژاک پرورت بود. این رابطه مشترکاین همکاری بیش از ده سال به طول انجامید و در طی آن کارنه و پرور بهترین فیلم های به یاد ماندنی خود را خلق کردند. آنها با هم در جنبش فیلم رئالیسم شاعرانه تراژدی های سرنوشت ساز شرکت داشتند.

تحت اشغال فرانسه توسط آلمان در طول جنگ جهانی دوم، کارنه در منطقه ویشی کار می‌کرد و در آنجا تلاش‌های رژیم برای کنترل هنر را زیر پا گذاشت. تعدادی از تیم او یهودی بودند، از جمله جوزف کوسما و طراح صحنه الکساندر تراونر. آنددر شرایط سخت، آن‌ها موفق‌ترین فیلم کارنه به نام Les Enfants du Paradis (فرزندان بهشت، 1945) را ساختند که پس از آزادی فرانسه منتشر شد. در اواخر دهه 1990، این فیلم در نظرسنجی از 600 منتقد و متخصص فرانسوی به عنوان بهترین فیلم قرن فرانسه انتخاب شد. پس از جنگ، او و پرور این پیروزی را با چیزی که در آن زمان گران‌ترین تولیدی بود که تا به حال در تاریخ فیلم فرانسوی انجام شده بود، دنبال کردند. اما نتیجه،با عنوان Les Portes de la Nuit، توسط منتقدان مورد بررسی قرار گرفت و با شکست در گیشه روبرو شد و آخرین فیلم کامل آنها بود.

در دهه 1950، شهرت کارنه در کسوف بود. منتقدان Cahiers du Cinema که تبدیل به فیلمسازان موج نو شدند، او را برکنار کردند و شایستگی فیلمش را صرفاً به Prevert دادند. فیلم‌های کارنه پس از جنگ به غیر از فیلم‌های موفق او در سال 1958 Les Tricheurs تنها با موفقیت ناموزونی روبرو شدند و بسیاری از آنها با استقبالی تقریباً بی‌امان مواجه شدند.انتقاد دقیق از سوی مطبوعات و اعضای صنعت فیلم. در سال 1958، کارنه رئیس هیئت داوران ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین بود. کارنه آخرین فیلم خود را در سال 1976 ساخت.

کارنه همجنس گرا بود و کمی در مورد آن پنهان کاری می کرد. چندین فیلم بعدی او حاوی اشاراتی به همجنس گرایی یا دوجنس گرایی مردانه است. شریک زمانی او رولاند لسافر بود که در بسیاری از فیلم های او ظاهر شد.

در سال 1989 کتابی توسط ادوارد بارون منتشر شدترک به عنوان بخشی از مطالعات فیلم هاروارد که داستان خود را تحت عنوان فرزند بهشت: مارسل کارنه و عصر طلایی سینمای فرانسه بیان کرد.

مارسل کارنه در سال 1996 در Clamart، Hauts-de-Seine درگذشت و در Cimetière Saint-Vincent در Montmartre به خاک سپرده شد.

شرح بالا از مقاله ویکی‌پدیا مارسل کارنه، با مجوز CC-BY-SA، فهرست کامل مشارکت‌کنندگان در ویکی‌پدیا.