نیکو یک شاعر ethereal است که در فواصل بین صحنه‌های ژان-پی‌یر کالفون، بول اوژیه، لوران ترزیف و پدر گارل، موریس، پرسه می‌زند و درباره موضوعات همیشگی فیلمساز صحبت می‌کند: عشق، روان‌تحلیل و ناکامی‌های مه ۶۸.