در نیمه دوم دهه هشتاد میلادی، فیلم های منتقدانه ای ظهور می کنند، اما آنها از بیان صریح تر واهمه دارند و بر اساس اخلاق درگیر قراردادی که بخواهند شرایط موجود را از لحاظ ظاهری بهتر کنند حرکت می کنند. محور جستجو برای یک تکیه گاه جدید در زندگی به عنصر مرکزی تبدیل می شود: قهرمان پس از بازگشت از جنگ نمی خواهد به محدودیت های ورزش نخبه تن بدهد و از کار شریک شیاد خود دوری می گزیند. مهم ترین چیز این است که او به یک کار کاملاً عادی در یک نانوایی جذب می‌شود. با این حال، کلیپ های رقص وارد می شوند و روایت در مسیر درک از هم گسیخته را دشوار می کنند.