خط داستانی
نمایش، آزمایشی که با پوست آغاز می شود، در پوست خانواده ای که در سکوت درباره دیکتاتوری گرمسیری در دهه هشتاد صحبت می کردند، دیکتاتوری خانه. پوست ها به آرامی زمزمه می کنند و صدای آنها در گوشه ها، روی دیوارها، در قابلمه، در کفگیر و لوبیاهای خیس شنیده می شود. با گام های لشگریان در خیابان ها، پژواک قدم هایشان در دیوارهای خانه خانواده افسر نظامی طنین می یابد، جایی که کلمات فراموش شده بودند. با منابع گفتاری محدود، تعدادی عکس و اعترافات دزدیده شده، کارگردان تجربه ای فریب خورده را از روایت خانوادگی مرتبط با دیکتاتوری پاناما پیشنهاد می دهد که از خصوصی به سیاسی منتقل می شود.