امروز با شعرهای گذشته چه باید بکنیم؟ چرا امروز شعر بگوییم و چگونه؟ میشل دگی، شاعر بزرگ زنده، پشت میز تحریرش نشسته، با همان شور و اشتیاق سخاوتمندانه حرف میزند، سیگار میکشد و فکر میکند. ماری-کلود ترایو کلمات اندیشمندانه را ضبط میکند و سیر تکامل آنها را از طریق مجموعه‌ای از خوانش‌ها یا روایت‌های آوازیِ شعرهایی که توسط نویسنده‌شان تشریح شده‌اند، بیان می‌کند. با کاوش در ژرفای «بوم‌شعرشناسی» دگی، «انگار، اینجوری» sober ترین و زنده‌ترین پرتره را می‌سازد. «بدون هرگز لاف زدن»، همان‌طور که اخلاق معاصر مطرح شده توسط شاعر در فیلم پیشنهاد می‌کند.