داستان پسری به نام یورا از حومه منسک که عادت به نوشیدن آبجو صابونی با طعم محلی دارد، در پی کار بی ثبات است و در حال زمزمه با گیتار خود می خواند: شیمی، شیمی، تو منتظری و مرا به خاطر بسپار. به طور اتفاقی در تظاهرات مخالفان ظاهر می شود و با فعال جنبش جوانان بیور شکار می شود و یک تلفن همراه را از دفتر آن ها می دزد. این اتفاق به تاریخ می پیوندد و به ویژه به منافع دولت بلاروس وارد می شود. ابتدا یک جاسوس آمریکایی و سپس خود آ. گ. لوکاشنکو با او تماس می گیرند. نتیجه این که حزب «بیور» یک رئیس جمهور بی خانمان را نامزد می کند و یورا به زندگی ساده اش بازمی گردد، نوشیدن آبجو داخلی تحمیلی را می نوشد و به برنامه های بیهوده تلویزیونی نگاه می کند.