خط داستانی
زنی که چای می نوشد، پنجره را می شوید، روزنامه میخواند؛ کارهای ساده ای که به گونه ای اسرار آرامی را در تصویر نمایان می کنند. گاه صدای همیشگی کرم های شب تاب در تابستان بالتیمور، گاه بازی های کودکان درخشندگی شهاب دار به همراه صدای موتور جت، این صداهای ناهمگون فضا را از واقعیت جدا می کنند. جعبه های فیلم کوچکِ خانگی درون صفحه بزرگ، نمادهای حافظه و ابزارهای یادآوری هستند که حس بیواسطگی دراماتیک را گسترش می دهند. این تصاویر کوچک گویی از فناوری رسانه ای پیشتر آمده اند: فیلم. در برابر تصویر زمان واقعی ویدئو، آنها لحظهای و زودگذر به نظر میرسند.
