در پشت صحنه تئاتر، جایی که لباس‌ها و لوازم نمایشی نگهداری می‌شود، کنج خانه‌دوری است که همزمان آرام‌بخش و پر از انرژی است. در این گنجینهٔ پوشاک، لباس‌های نقش‌ها به فراز و فرودهای مختلف زندگی می‌بالند؛ از گردنبندهای درخشان تا کفش‌های پاشنه‌بلند و کلاه‌های شیک. آینه‌ای بلند، ردیفی از چمدان‌های کهنه، قفسه‌هایی پر از جاکلیدی‌ها و دستمال‌های تمیز، همگی با هم داستانی از اجراها و خاطرات میدان می‌سازند. هر لباس رنگی، با بافتی مخصوص، انتظار دارد تا دوباره به صحنه برود و با حرکت جالبی دوباره نفس بکشد. در چنین فضایی، سکوت دقیقاً مانند صدای ملیحی است که میان چروک‌های پارچه‌ها و فلزهای کوچک زنگ‌خورده می‌پیچد، و هر کمد گشوده، به تماشاچیان می‌گوید: «این لباس‌ها فقط پوشش نیستند؛ آن‌ها روایت‌اند.»